Fractal Designer

Dokumenty proceduralne zamiast zastygłych pikseli

W Fractal Designerze dokument jest opisem, a nie bitmapą. Każda warstwa zapamiętuje, czym jest – zbiorem Mandelbrota, wzorem Woronoja, cieniem – i z jakimi parametrami, a obraz powstaje przez wyrenderowanie tego opisu. Zapisany projekt to więc tylko kilka kilobajtów JSON, można go bez strat wyrenderować w dowolnej rozdzielczości, a zmiana jednej liczby rysuje obraz od nowa, zamiast go pogarszać. Wyjątkiem są pliki, które dodajesz sam – ścieżka dźwiękowa, zdjęcie, klip wideo. Trafiają do projektu w niezmienionej postaci, żeby otworzył się w całości na innym komputerze, kosztem większego rozmiaru.

Edytor łączy 70 generatorów i 35 efektów w 105 typów warstw. Pracujesz jak w warstwowym edytorze grafiki: jedenaście trybów mieszania, grupy z własnym łańcuchem efektów i transformacją oraz maski według koloru, bliskości gradientu lub luminancji innej warstwy. Każdą warstwę 2D można pochylić i odsunąć w głąb. Wszystko liczy karta graficzna przez WebGPU, a każda warstwa trafia do pamięci podręcznej według odcisku swoich parametrów, więc przeliczane jest tylko to, co naprawdę się zmieniło.

Rodziny fraktali i szablony

Oferta obejmuje fraktale czasu ucieczki – Mandelbrot, Julia, Feather, Lyapunov, Kali – odwzorowania chaotyczne Hénona, Duffinga, Ikedy i Czirikowa rysowane nad ich własnymi parametrami, sześć fraktali 3D z raymarchingu, krzywe wypełniające płaszczyznę i sześcian, atraktory cząstek, rośliny i L-systemy, organiczne wzory jak domain warping, plazma i marmur, a także kształty, gradienty, tekst, ASCII art oraz własne obrazy i klipy wideo. Narzędzia podzielono na fraktale czasu ucieczki, odwzorowania chaotyczne, krzywe i konstrukcje oraz fraktale 3D; efekty na kolor i ton, rozmycie i światło, zniekształcenia oraz raster i retro.

Szesnaście szablonów startowych otwiera gotową kompozycję, którą można rozbierać parametr po parametrze; wybiera się je z kart z podglądem, także klawiaturą. Nazwa dokumentu widoczna nad obrazem służy jednocześnie jako nazwa pliku przy zapisie i eksporcie.

Od głębokiego zoomu po druk wielkoformatowy

• Osobna warstwa Mandelbrota korzysta z teorii perturbacji – orbity referencyjnej o podwójnej precyzji na CPU i różnic o pojedynczej precyzji na GPU – i sięga daleko poza punkt, w którym zwykły shader rozpada się na bloki. Julia, Burning Ship, Tricorn, Celtic, Spider i Phoenix także zachowują szczegóły przy głębokim zoomie dzięki automatycznej precyzji obliczeń.
• Każda klatka kluczowa to pełny stan sceny, więc nawet klatki z zupełnie różnymi warstwami mogą się przenikać. Kamera porusza się metodą Van Wijka i Nuija, która łączy zoom z przesunięciem; dostępne są skórka cebuli (onion skin) i odtwarzanie w przód i w tył.
• Wczytaj muzykę: utwór jest z góry rozkładany na krzywe głośności, basów, średnich i wysokich tonów, uderzeń i jasności, a dowolny parametr liczbowy wiążesz z nimi wzorem – razem z czasem, postępem, wystukanym ręcznie tempem i głębokością zoomu. Ponieważ analiza poprzedza odtwarzanie, wyeksportowany film zgadza się z podglądem klatka w klatkę.
• Obrazy i klipy wideo są zwykłymi warstwami z transformacją, mieszaniem i maskami; klipy przycinasz początkiem, długością i prędkością, która może być ujemna, a ich dźwięk trafia do eksportowanej ścieżki.
• Edytor gradientów uwzględnia kanał alfa, interpoluje w przestrzeni Oklab i zapisuje do biblioteki w przeglądarce; także obraz może stać się dwuwymiarowym gradientem. Efekt oświetlenia odczytuje obraz jako mapę wysokości z jasności lub krycia i zachowuje odcienie.
• Gotowe dzieło pokażesz na pełnym ekranie, bez narzędzi.
• Eksportuj PNG z kanałem alfa, bezstratny zapętlony animowany PNG (APNG), MP4 (H.264 z AAC) lub WebM (VP9 z Opus), gdy przeglądarka potrafi je zakodować, PDF w fizycznym formacie i 300 dpi renderowany w kafelkach bez szwów – nawet plakat A1 – albo zapisz projekt jako JSON.

Praktyczny przebieg pracy

1. Wybierz szablon startowy albo zacznij od pustej, przezroczystej strony.
2. Dodawaj warstwy z indeksu, klikając narzędzie lub przeciągając je na płótno, a w panelu warstw porządkuj, grupuj i maskuj.
3. Zaznacz warstwę i w inspektorze ustaw parametry, paletę, transformację i maskę; przeciąganiem po płótnie przesuwasz widok, kółkiem przybliżasz.
4. Jeśli scena ma się ruszać, zapisz klatki kluczowe na osi czasu i odtwórz efekt.
5. Ustaw format strony i wyeksportuj PNG, wideo, animowany PNG lub PDF – albo zapisz projekt jako JSON, aby wrócić do niego później.

Dla kogo jest odpowiednie

Dla projektantów, artystów generatywnych i programistów, którzy chcą tworzyć obrazy fraktalne i proceduralne bez instalowania oprogramowania i pisania shaderów, a potrzebują wyniku w użytecznym rozmiarze – jako przezroczystego elementu do składu, zapętlonej animacji lub wydruku wielkoformatowego. Znajomość matematyki fraktali nie jest potrzebna, bo szablony zaczynają się od gotowej kompozycji. Doświadczenie z warstwowymi edytorami grafiki pomaga, ponieważ warstwy, tryby mieszania i maski działają według tych samych zasad.

Lokalne przetwarzanie i wymagania

Wszystko dzieje się w przeglądarce. Aplikacja nie zawiera żadnego kodu sieciowego – żadnych żądań, telemetrii, analityki ani usług podmiotów trzecich – więc obrazy, projekty i ustawienia nie opuszczają urządzenia, a renderowanie odbywa się na lokalnym GPU. Pamięć lokalna przeglądarki przechowuje sesję roboczą (dokument, animację i widok), schemat kolorów, szerokości paneli, rozmiar miniatur w indeksie, ustawienia eksportu i bibliotekę gradientów; wszystko usuniesz, czyszcząc dane witryny. Osadzone media pozostają w pamięci przeglądarki także między sesjami, ale okno prywatne, wyczyszczona pamięć lub pełny dysk powodują ich utratę – plik projektu zawsze je zawiera. Otwarty jest jeden dokument naraz, a automatyczny zapis jest wspólny dla wszystkich kart, więc dwie otwarte karty nadpisują sobie sesję. Stan aplikacji nie trafia do adresu URL; projekty udostępnia się jako pliki JSON.

WebGPU jest niezbędne, nie ma programowego ani WebGL-owego zastępstwa; eksport wideo wymaga ponadto WebCodecs. Aplikacja jest rozwijana i testowana w aktualnych wersjach Chrome i Edge na komputery, ale zadziała też w innej przeglądarce z WebGPU. Edytor jest przeznaczony do okien na komputerze: nie ma układu na telefon ani tablet, a w wąskich oknach panele się zwijają. Nie działa offline – nie da się go zainstalować, a ponowne wczytanie wymaga sieci. Wideo nie ma kanału alfa, więc przezroczyste obszary wypełnia tło strony; jeśli przezroczystość musi zostać, użyj PNG lub APNG. Eksport do PDF spłaszcza obraz na białym tle. Głęboki zoom ogranicza podwójna precyzja orbity referencyjnej, a fraktale Newton i Nova nie mają oświetlenia. Interfejs aplikacji jest po niemiecku i angielsku.

Edytor obsłużysz klawiaturą: cofanie i ponawianie, usuwanie, duplikowanie, kopiowanie i wklejanie, grupowanie, zapis oraz odtwarzanie mają skróty, po osi czasu poruszasz się klawiaturą, a w polach tekstowych skróty nie przeszkadzają. Elementy sterujące mają etykiety, motyw jasny i ciemny podążają za systemem, a kontrast tekstu zmierzono według WCAG AA. Znane bariery: wyrenderowane dzieło znajduje się w elemencie canvas i nie jest dostępne dla czytników ekranu, umieszczenie warstwy w grupie jest na razie możliwe tylko przez przeciąganie, a odtwarzanie animacji nie uwzględnia preferencji ograniczonego ruchu.